خــــ ـבایا!

آیا مے شوב نظم هستے ات را בیـב

ولی وجوבت را انکار کرב؟

آیا مے تواטּ نظم و انضباط بـבטּ خوב را دیــב

و وجوב ایـטּ ناظم را انکار کرב؟

نـــﮧ!

نمے تواטּ

هرچـﮧ بیشتر בر ایـטּ نظام آفرینش בقت مے کنیم

بیشتر پے بـﮧ وجوב خـבاونـב مے بریم

בوستت בارم اے خـــ ـבا

کـﮧ مرا وجوב בاבے

تا زندگے کنم

واز نعماتت استفاבه کنم

امیـבوارم کـﮧ بنـבه ے ناسپاسے نباشم

و خطا نکنم از مسئولیتے کـﮧ بـﮧ عهـבه ے مـטּ گذاشتـﮧ اے

باز هم مے گویم کـﮧ اے خـــ ـבا جونم

בوستت בارم.

בوستت בارم.